الهی من نمی دانم

  الــهی من نمی دانم بــه علم خــــود تـــو میدانی

کس شــد گـدا کس شد ابتر کس شد پادشاه یک کشور

کس برابر به خــــاکستر کسی را تاج سلطانی

الهی من نمی دانم بــــه علم خود تو میدانی

کس صالح کس شد گمراه کس شد مجنون سوی سحرا

رونـــــ با منزل لیلا به یک عالم پریشانی

الهی من نمی دانم به علــــم خود تو میدانی

یکی بیدل یکی بادل یکی دچار صد مشکل

یکـــی پاییبند آب وگل دگر مفتون بسمانی

الهی من نمی دانم به علم خود تو میدانی

اگر سبزه بودم

اگــــر سبزه بــودم بدامان صحــرا

سراغ تــو را از صبا می گــرفتــم

اگــر آب بــودم بــــه آغوش دریــا

سراغ تــرا از ناخــدا مــی گــرفتم

اگرچنگ وبودم به صد نازو افسون

به دامان پر مهر تو مـــی غنــــودم

اگــر مهــربان بودی ای نـــــازنیــم

زخــوبان ترا و تـــــرا مــی ستودم

اگر بهار بیاید

 

اگـــر بهــار بیایــد ترانه ها خواهم خــوانــــد

ترانه های خوش شعر عاشقانه خواهم خواند

بـــــه گهــــواره آغـــوش مــن چو آیی تـــــو

بگوش خــاطر تو من فسانه ها خواهم خــواند

گشــوده لانه عشق و فشانــده دانهء مهــــــــر

تــرا پــرنــدهء غمگین به آشیانه خواهم خواند

افسوس که عشق پاک

افسوس کــه عشق پاک تــو رنگ هوس گرفت

اتش بجـــان این قمــــــــر زود رس گــــــرفت

دانــــــی امیـــــد زنـــدگیـــــم بــود عشق تــــو

رفتی و عشق آنچـــه به مـــن داد پـس گــرفت

تــــا کـــی خــدا خــدا کنم ایــن دل ز دست تو

شــد نــا امیــد و دامــــن آن داد رس گـــــرفت

از دستت فغان فغان دارم

از دستت فغــان فغـــــان دارم

قلب خون چکان چکــان دارم

فـــرحتــــم را نــدیده بهـــاری

مــن بنالم چــو بلبــــــل زاری

صــد تیــر عشق تو ای دلبــــر

مــن به دل نهـــان نهــان دارم

ای پــری رو تــو بشنـو فغانـم

گــرچه پیرم بــه عشقت جوانم

صــد تیــر عشق تــو ای دلبـــر

مــــن به دل نهـــان نهـان دارم

از دستت فغــان فغــــــان دارم

قلب خـــون چکـان چکان دارم

از بــرای غم مــن سینهء دنیـــا تنـــگ است

بهــر این موج خروشان دل دریا تنــگ است

تا ز پیمــانهء چشمـان تــو سر مست شـــــدم

دیگــر انــدر نظرم دیدهء مینــا تنــــگ اسـت

بسکــه دل در سر گیسوی تو آویختــــه است

از بـــرای دل آشفتـــه مــا جــا تنــــگ است

گفتــه بــودی به دیــــدار من آیــی ز وفــــــا

فـرصت از دست مده وقت تماشا تنگ اسـت

ســـر بدامان تو زین پس نهم و نالــه کنــــــم

بهــر نالیدن مــن دامن صحــرا تنـــگ اسـت

مگـــر امــروز با بالیـــن من آیی کـه دگـــــر

عمـــر کــوتاه مرا وعده فــردا تنـــــگ است

خنـــدهء غنچه فــرو مــــرد زبیــــداد خــزان

چه توان کرد که چشم و دل دنیا تنــگ است

پیمان با تو بستم

آز آن روز کــــه پیمــان با تو بستــــم

دوصـــد پیمان دیگـــر را شکستــــــم

بـــــرای آنکــــه تنهــا از تــو بــاشـم

زهـــر مهـــروی دیگــر دل گسستــم

بــــه جـــام و ساغـــرم کــاری نباشـد

کــه مــن پیمانـــــهء دیگـر شکستــــم

از آن روز کـــه پیمــان با تــو بستــم

دو صــد پیمــــان دیگــــر را شکستم